GINN Winterwandeling

31 januari 2010

Gisteren was weer de jaarlijkse winterwandeling van GINN. Vorige keer, januari 2009, was het aan het strand, maar dit keer lekker dicht bij huis in Oss. Da’s maar een half uur rijden, dus we waren er zo. Door de sneeuw zag het er allemaal erg mooi uit en het water van de Geffenseplas was nog bevroren. Alleen natuurlijk niet zo dik dat er een hond op kon staan. Reza vond het allemaal erg interessant met al die honden, tenminste, toen ze nog buiten de poort was. Eenmaal binnen het hek vond ze het toch allemaal erg spannend en bleef bij ons in de buurt. Ze is het afgelopen jaar in korte tijd twee keer gebeten en sindsdien heeft ze het niet meer zo op grote honden die wat speels of imponerend op haar af komen. En dat terwijl ze zelf dat imponerende ook graag doet, als ze een hond tegen komt die ze wel denkt aan te kunnen. We zijn een stukje gaan lopen met Reza over het terrein en hebben haar lekker haar gang laten gaan. Zo nu en dan kwam er een andere, grotere hond voorbij scheuren en als die hond dat op een afstandje deed, probeerde Reza toch voorzichtig ook wat. Even blaffen, in de richting van die andere hond gaan en dan toch maar weer naar ons toekomen. Misschien klinkt het allemaal wat ernstig, maar dat is het zeker niet. We hebben liever niet dat ze overal zomaar achteraan of op af stormt en dan een enorme partij kabaal maakt (want dat kan Reza ook). Maar we zouden het wel fijn voor haar vinden als ze achter andere honden durft aan te rennen. Eén keer achter een sneeuwbal aan rennen is genoeg, want dan komen er weer andere honden op je af …
We hebben ook een tijdje binnen gezeten met een kop koffie, thee, appelsap en warme choclademelk met slagroom (mmm, erg lekker!). Jesse wilde op een gegeven moment weer naar buiten en toen ben ik samen met Reza met hem mee gegaan. Met z’n drieën zijn we toen een stuk langs de plas gelopen. Het werd alweer wat rustiger en dat was voor Reza toch ook wat fijner; ze durfde ook wat meer. Op een gegeven moment trok ze d’r stoute schoenen aan en rende al blaffend achter een andere, iets grotere hond aan. Ze vond het duidelijk erg leuk en op een gegeven moment draaiden de rollen om. Die andere hond ging nu achter Reza aan en ze keek ook om om te zien waar hij bleef. En toen dachten een drietal andere ook dat het wel leuk was om achter Reza aan te rennen. Dat zag ze toch niet echt zitten en ze bedacht ineens dat het vrouwtje nog binnen zat. Ze peerde er meteen vandoor richting de ingang van het gebouw. Ik kon roepen wat ik wilde maar ze bleef gaan. Gelukkig was het niet meer dan honderd meter. Ze kon niet naar binnen, want de deur zat dicht en toen Jesse en ik bij haar waren gekomen was ze toch wel blij ons te zien. Met kwispelende staart en een beetje onderdanig kwam ze weer naar ons toe. We zijn toen even op het terras gebleven en heb ik een tijdje staan praten met bekenden. Reza bleef toch wat onrustig tussen al die honden. Uiteindelijk zijn we weer naar binnen gegaan. Reza kon toen ook wat meer rond lopen, omdat ook daar wat minder mensen en honden waren. Uiteindelijk zijn we rond half vijf weer richting huis gegaan. Reza was echt doodmoe en heeft de hele avond in d’r mand liggen pitten. Ze had zoveel indrukken opgedaan wat haar veel energie heeft gekost.
De volgende keer gaan we gewoon weer, dan kan ze toch weer mooi wat ervaringen met andere honden opdoen. Honden die haar wel bij kunnen houden als ze voluit gaat 🙂

Winterwandeling

19 december 2009


Net een kerstkaart…

Fijne dagen!

Lekker ravotten in de tuin

2 december 2009

Reza heeft heel veel lol met haar kong en buitenkant van een bal… Het filmpje is ergens in augustus gemaakt

Kaassaus

14 november 2009

Als het vrouwtje aan het koken is, is Reza in de keuken. Er valt misschien nog wat te snoepen. En dat blijkt ook nu weer. Reza geniet duidelijk van de spatel met kaassaus. De spatel is al bijna schoon gelikt …

Zwemmen in Drenthe

25 augustus 2009

Reza heeft haar eerste duik genomen in de vaart (of hoe je het ook noemen wilt) achter het vakantiehuisje in Drenthe. Al de hele week liep ze achter de bal aan richting de waterkant, maar bleef toch echt staan aan de rand en wilde het water niet in. Het water stond zo’n dertig centimeter lager dan de grond, maar de bodem was makkelijk te zien. Toch wilde ze er niet in. Totdat Jesse voor de zoveelste keer zijn voetbal het water in schoot, zodat hij de bal met z’n opblaasbootje kon gaan halen (leuk spelletje trouwens, “reddingsbrigade” spelen). Reza was al achter een balletje aan het rennen op het gras en deed haar leuke, rare sprongen en sprints. De voetbal ging het water in en Reza rende naar de kant, zakte met haar pootjes voorzichtig over de rand en stapte verder het waar in. Toen begon ze weer te springen en naar het water te happen. Ze bleef heel even aan de kant en sprong toen naar voren. Plotseling was ze de grond kwijt en moest ze zwemmen. Je kon zien dat ze ervan schrok en met haar lange poten probeerde ze weer zo snel mogelijk naar de kant terug te komen. Zodra ze weer grond voelde sprong ze weer verder naar de kant en rende het gras op om zich daar even uit te schudden en lekker uitbundig te doen. Ze is toen toch maar op het droge gebleven, althans die dag. Ondanks de warmte van de zon had ze het later toch wel koud en kreeg ze een lekker dekentje om zich op te warmen. Ze had het zo koud dat als je tegen haar begon te praten, zij meteen begon te rillen (of heet dat aanstelleritus?).

Later, toen Nathalie even met Jesse het water op ging, was Reza er toch niet helemaal gerust op dat ze weer terug zou komen. Ze bleef langs de kant lopen en wilde erg graag naar het buurmeisje toe die in het water aan de kant stond (“is dat nou het vrouwtje of niet?”) Alleen was het meisje bang voor honden, dus dat was niet zo’n goed idee. Uiteindelijk sprong Reza toch weer het water in en begon van de rechterkant van de tuin door het water naar de tuin aan de linkerkant te springen en te rennen en weer terug. Ze bleef netjes aan de kant; dopen had ze geen behoefte meer aan. En toen Nathalie en Jesse eindelijk terug kwamen, liet Reza zich een paar keer horen van blijdschap. Gelukkig, de roedel is weer compleet…

Paradijs op aarde

11 augustus 2009

We zijn een anderhalve week op vakantie in Emmen in een huisje op een park. Lekker uitrusten van de dagelijkse beslommeringen en genieten van de rust. Reza had een beetje moeite met hoe wij bezig waren met het inpakken. Ze had duidelijk in de gaten dat er iets stond te gebeuren en was niet meer bij ons weg te slaan. Ook in het huisje kreeg ze pas rust toen wij aan het avondeten begonnen. Alle huisjes liggen aan het water en hebben ruim gras eromheen. Reza kan wat los lopen, want ze blijft goed bij ons in de buurt. Gisteravond ging echter het (andere) paradijs voor haar open. Uiteraard is ze op een wandeling aangelijnd en dat was ook nu weer, maar goed ook. Aan de overkant van het straatje zat een konijn in het gras in het licht van de lantaarn. Het beestje sprong weg toen het ons opmerkte, waardoor Reza het natuurlijk ook meteen zag. D’r oren vlogen naar voren en omhoog, maar ze bleef wel bij me. We sloegen rechtsaf en vijftig meter verder zaten er nog eens drie aan de rechterkant. De rest van de wandeling was Reza alle stukjes gras in het donker aan het afspeuren op nog meer konijntjes. In totaal hebben we er een stuk of acht gezien.
Gisteren zagen we de konijnen alleen in het donker, vandaag ook gewoon overdag. Maar dat hadden we dus iets te laat in de gaten. Achter het huisje lag Reza los op een dekentje. Jesse en ik waren even aan het spelen verderop in het park. Reza stond op een gegeven moment om het hoekje te kijken naar de straat in de hoop dat Jesse en ik er aan zouden komen. Nathalie vertelde dat de oren van Reza omhoog gingen, haar nek twee maal zolang werd. Nathalie gaf het commando dat ze moest blijven en net toen Nathalie Reza bij de halsband wilde pakken, schoot Reza er vandoor. Er bleek een konijn aan de overkant van de straat op het gras te zitten. Het konijntje had haar ruim op tijd in de gaten, schoot de struiken in en was weg. Reza bleef alle kanten op kijken om te zien waar het beestje naar toe zou kunnen zijn gegaan, maar zag het niet meer. Toen Nathalie haar terug riep, kwam Reza bijna schuldbewust terug en ging direct naar binnen haar mand in. Ze werd aan de lange lijn gelegd om nog meer problemen te voorkomen. Omdat het erg mooi weer is, staat de tuindeur de hele tijd open en zou ze zo weer naar buiten kunnen lopen. Nog geen tien minuten later zat er nog vijftien meter van de deur weer een konijn lekker op het gras te genieten van wat klaver. Gelukkig lag Reza al met de ogen dicht en had ze niets in de gaten. Toen Nathalie op stond ging het beestje er vandoor.

Eind goed, al goed, maar voorlopig ligt Reza aan de lange lijn…

Opgestaan …

27 juli 2009

… is plaats vergaan. Nathalie lag te zonnen in de achtertuin en stond even op om binnen iets te pakken. Reza dook meteen op het ligbed! Maar het was toch wel warm, zo in de zon.

Hond in de tas

12 juli 2009

En zo ziet het er dus uit als Reza in de tas van Oma kruipt om een brokje of koekje te pakken…

Couch Potato

27 juni 2009


De bank is toch een van Reza’s fijnste plekken om te vertoeven

K-9

27 juni 2009

Zo valt ze goed op in het donker, maar ook in het veld op de reünie