Rennen!

Vanmorgen tijdens de wandeling namen we eens een andere route: door het weiland van de boer… Hier langs het kanaal is er alleen aan het begin van de route een oversteek over de sloot en anders moet je eerst een paar kilometer lopen, maar dan loop je netjes over het fiets- en voetgangerspad. Ze loopt daar altijd los en blijft goed in de buurt. Maar als ze loopt te snuffelen kan het soms zijn dat ze een eindje moet sprinten. Soms denken we wel dat ze expres wat langer achter blijft om naar je toe te kunnen rennen. Die lange route van een paar kilometer nemen we vaker, maar vandaag dus een kortere en dan dwars door de weilanden heen. Zodra Reza zo’n grasvlakte ziet gaat ze stil staan en speurt het weiland af. Als ze iets ziet gaat het pootje omhoog. Dat “iets” kan vanalles zijn: een graspol die er wat ruiger en anders van kleur uit ziet dan de rest, maar ook een plastic zakje dat voort geblazen wordt door de wind. En natuurlijk kan het ook een ander levend wezen zijn. We gingen het weiland op, maar dat was in de afgelopen dagen bemest. Er liepen dunne giersporen over het gras. Gelukkig konden we er langs op lopen aan de rand van het gras en na een tiental meter onder een lijn door naar het naast gelegen weiland. Ze stond weer stil en d’r poot ging omhoog. In de verte had ik de kraaien al zien zitten. Als een pijl uit een boog ging ze er op af. Ze moest echt nog een heel eind en die kraaien hadden haar allang gezien. De laatste tijd toont ze vaker interesse voor kraaien, maar nog nooit is ze er echt naar toe gegaan. Misschien omdat ze nu in de wei zaten, ging ze er op af. In d’r spurt boog ze naar links naar de kraai die het langst durfde te blijven zitten en toen die ook op vloog kwam ze weer in volle vaart terug. Hijgend en stomend kwam ze naast me staan, me aankijkend alsof ze wilde zeggen: “Heb ik goed gedaan, he?”. Het blijft een machtig gezicht om haar zo keihard te zien lopen en Reza vindt het ook heerlijk om te doen.

Laat een reactie achter

*