Archief voor maart, 2011

Saampjes

zaterdag, 26 maart 2011

Hannah is nu al een weekje bij ons en het gaat geweldig. Ze is nog wel een beetje angstig en schrikt van plotselinge geluiden. Maar wat wil je: vorige week maandag weg gehaald uit een stresserige situatie en zomaar ergens anders geplaatst. Daar een aanvaring gehad met een andere hond en daarna weer naar een ander adres. Ze zoekt naar een uitgang. De eerste dag ging ze heen en weer lopen tussen voordeur en tuin, dus dat hebben we maar gestopt. In het begin piepte ze zo nu en dan, maar niet ernstig.  De eerste twee nachten hebben Nathalie en ik elkaar afgewisseld met beneden slapen. De derde nacht bleven Reza en Hannah alleen beneden. Rond een uur of zes moesten we even naar beneden omdat er rond gelopen werd. Maar dat was dan ook alles. Hannah heeft behoefte aan lichamelijk contact, maar Reza wil dat niet altijd en soms bromt ze dan even. Reza wil wel met Hannah spelen en samen lopen ze dan door de kamer, terwijl Reza Hannah dan uitdaagt en haar hoofd en nek probeert vast te pakken, al brommend op haar manier. Ze speelt altijd luidruchtig en dat snappen andere honden niet zo. Die denken meteen dat Reza heel wat wil, terwijl het alleen maar goed bedoeld is. Reza is een voorbeeld voor Hannah. Reza en ik knuffelen ’s morgens altijd even samen op de bank. Ze ligt dan met haar voorpoten op m’n schouders en met haar achterpoten nog op de grond. Hannah is nu zo ver dat ze ook met haar voorpoten tussen mijn benen op de bank komt staan om geaaid te worden. En als Reza daar al hangt, komt Hannah naast me op de bank zitten. Helemaal geweldig gaat het met het eten: de bakken met brokken staan naast elkaar in een standaard en ze staan ook naast elkaar te eten. Zonder gebrom of gesnauw en netjes op elkaar te wachten, zodat ze daarna elkaars bak kunnen schoonmaken. Van de week kwam m’n schoonzus op bezoek. Nathalie had de bel niet gehoord en dus maakte ze zelf de deur maar even open. Geen probleem natuurlijk, maar Hanaah dacht: “Wegwezen!” … en glipte de deur uit, los…. Bij de auto’s bleef ze staan twijfelen, terwijl Nathalie haar uitnodigde om terug te komen. Toen Reza er maar bijgehaald en prompt kwam Hannah terug. Natuurlijk helemaal de hemel ingeprezen, maar je schrikt je dan toch wel even een hartverzakking. Reza is een soort van therapie hond aan het worden voor Hannah. Op onderstaande foto heeft Reza haar staart wel omhoog, maar ze stond net iets te dicht op de koelkast en had het te druk met eten om d’r staart naar beneden te doen…

Gezinsuitbreiding

dinsdag, 22 maart 2011

Al een tijdje liepen we er serieus over te denken om er een hond bij te nemen. Eigenlijk al vrij snel nadat we Reza kregen wisten we al dat één zo’n superhond niet genoeg was. Maar de omstandigheden waren zo dat we vonden dat het nog niet kon. Maar sinds een paar maanden kon het wel en zijn we op zoek gegaan. Op het ineternet struinend kom je dan heel wat tegen, maar nergens echt een klik. Wel hier en daar geïnformeerd ook bij Greyhound in Nood, maar toch, het zat er nog niet in.Via Greyhound Friends zagen we een naar ons idee geschikte hond, maar deze bleek al gereserveerd en de adoptie was al bijna rond. Helaas, dat ging dus niet door. Totdat we op 12 maart werden benaderd door Greyhound Friends (GFNL): ze zochten met spoed een opvanggezin, maar nog liever een adoptie adres voor een Galgo teefje. De honden moesten bij het huidige adoptie adres weg, want daar kon het vrouwtje niet langer voor ze zorgen. Twee van drie moesten er snel weg; de derde kon wel eens een probleem worden vanwege de grootte. De eerste van de twee was al snel geplaatst in een opvanggezin. Maar de tweede nog niet; zij kwam ook niet bij GFNL vandaan, dus moest dat eerst met de andere opvangorganisatie geregeld worden. Gelukkig ging de overdracht snel en kon ze worden opgevangen door GFNL. We kregen foto’s toegestuurd en waren eigenlijk meteen verliefd. Hannah heet ze, wat een scheetje. Ze heeft enorme oren (tenminste, vergeleken met Reza) en kan ze ook nog recht op zetten. Haar wilde we even in het echt zien, dus moest er snel wat geregeld worden om te gaan kijken en kennis te maken. Gelukkig kon ik dat makkelijk met m’n werk regelen: de 16e gingen we op bezoek. Hannah zag er erg angstig en timide uit. Er was al verteld dat ze een kleine aanvaring had gehad met een andere hond uit het opvanggezin en daardoor twee wondjes had opgelopen. Maar ze was er ook erg door geschrokken en van slag. Voor ons geen probleem: Reza heeft vorig jaar in korte tijd twee aanvaringen gehad en nog steeds deinst ze terug als er grotere honden aankomen. Hannah had de dag er voor juist de andere honden lopen uitdagen, dus dat zou wel weer goed komen. D’r vacht was wel erg kaal en dat baarde een beetje zorgen. De dierenarts van GFNL wijtte het echter aan de stress bij de vorige eigenaar. Voorschrift: RRR. Rust, Reinheid en Regelmaat. Komt ook goed.

Donderdag 17 maart hebben we aan GFNL laten weten dat we Hannah graag wilden adopteren. En zaterdag de 19e hebben we Hannah opgehaald. Met z’n vieren in de auto; Reza ging natuurlijk weer mee, net als met de kennismaking. Alle honden liepen lekker in de tuin te ravotten met elkaar en Hannah was weer helemaal bij gedraaid. ’s Avonds om half zeven waren weer thuis: de gezinsuitbreiding is voltooid!

Rennen!

zaterdag, 12 maart 2011

Vanmorgen tijdens de wandeling namen we eens een andere route: door het weiland van de boer… Hier langs het kanaal is er alleen aan het begin van de route een oversteek over de sloot en anders moet je eerst een paar kilometer lopen, maar dan loop je netjes over het fiets- en voetgangerspad. Ze loopt daar altijd los en blijft goed in de buurt. Maar als ze loopt te snuffelen kan het soms zijn dat ze een eindje moet sprinten. Soms denken we wel dat ze expres wat langer achter blijft om naar je toe te kunnen rennen. Die lange route van een paar kilometer nemen we vaker, maar vandaag dus een kortere en dan dwars door de weilanden heen. Zodra Reza zo’n grasvlakte ziet gaat ze stil staan en speurt het weiland af. Als ze iets ziet gaat het pootje omhoog. Dat “iets” kan vanalles zijn: een graspol die er wat ruiger en anders van kleur uit ziet dan de rest, maar ook een plastic zakje dat voort geblazen wordt door de wind. En natuurlijk kan het ook een ander levend wezen zijn. We gingen het weiland op, maar dat was in de afgelopen dagen bemest. Er liepen dunne giersporen over het gras. Gelukkig konden we er langs op lopen aan de rand van het gras en na een tiental meter onder een lijn door naar het naast gelegen weiland. Ze stond weer stil en d’r poot ging omhoog. In de verte had ik de kraaien al zien zitten. Als een pijl uit een boog ging ze er op af. Ze moest echt nog een heel eind en die kraaien hadden haar allang gezien. De laatste tijd toont ze vaker interesse voor kraaien, maar nog nooit is ze er echt naar toe gegaan. Misschien omdat ze nu in de wei zaten, ging ze er op af. In d’r spurt boog ze naar links naar de kraai die het langst durfde te blijven zitten en toen die ook op vloog kwam ze weer in volle vaart terug. Hijgend en stomend kwam ze naast me staan, me aankijkend alsof ze wilde zeggen: “Heb ik goed gedaan, he?”. Het blijft een machtig gezicht om haar zo keihard te zien lopen en Reza vindt het ook heerlijk om te doen.

Slapen…

vrijdag, 11 maart 2011

Reza ligt elke avond onder een lekker dekentje, zodat ze het niet koud hoeft te hebben. Ze houdt er van om weg te kruipen in een holletje en zo in een diepe slaap te vallen;-)

Of je neus in een lekkere warme badjas te steken is ook fijn. Ze houdt van fysiek contact. Ze kruipt soms echt naar je toe als ze ook op de bank ligt en niet al half op je ligt. Ze legt haar poten op schoot en d’r koppie tegen je aan…