Archief voor januari, 2009

Koekje erbij?

zaterdag, 31 januari 2009

Nadat het bezoek van vandaag vertrokken was stonden er nog wat koekjes in een schaaltje op de salontafel. Op een gegeven moment gingen we de kamer uit: Jesse ging samen met Nathalie naar boven omdat hij naar bed ging en ik ging even naar het toilet voordat ik met Reza nog een blokje ging wandelen. Ik liet de deur naar de trap achter me op een kier staan en nog geen minuut later hoorde ik het schaaltje op de tafel rammelen. Het was alsof ze had zitten wachten tot we allemaal de kamer uit waren en ze haar slag kon slaan. Alleen deed ze niet het zacht genoeg. 🙂 Ik probeerde haar op afstand te corrigeren en Nathalie kwam snel de trap af. Reza liep heel schuldbewust haar tegemoet met de oren ongeveer gekruist in haar nek, zo ver stonden ze naar achteren. Je zag de onzekerheid van haar af stralen, alsof ze heel ernstig op haar kop ging krijgen. In de gauwigheid had ze twee koekjes (met chocola erop, dus belangrijk dat ze die niet op zou eten) gepakt. Eentje lag in haar mand en de andere had ze op het kleed gelegd en had er een paar keer aan gelikt.
Om de een of andere reden komt het bij ons niet binnen dat we geen eten op de salontafel kunnen laten staan, ook al krijgen we daar genoeg aanwijzingen voor. Soms liggen er ’s morgens op de rand van het fornuis of van het aanrecht wat hondeharen. Dat kan niet anders dan dat ze op achterpoten heeft gestaan om te kijken of er iets te snaaien valt. Vorige week nog gingen we een broodje voor op de bank eten i.p.v. aan tafel. Een plakje koek was plotseling verdwenen en er lagen wat kruimeltjes in haar mand. Een andere keer pakte ze een heel broodje van de salontafel en hadden we dat pas in de gaten toen het broodje al half weg was. Petra had ook al bericht in het dagboek over een vlaai die er aangegeten bij stond. We moeten er toch iets van gaan leren, zou je zeggen 😉 Misschien komt het ook wel door onze vorige hond: die heeft geloof ik 1x bij m’n broer iets van een lagere salontafel gejat. Maar die lagere salontafel had dan ook in verhouding dezelfde hoogte (voor een Cocker Spaniël) als dat onze tafel nu heeft voor Reza.

Strandwandeling

zondag, 25 januari 2009

Gisteren werd weer de jaarlijkse strandwandeling van GINN gehouden en daar wilden we natuurlijk bij zijn. We zijn rond half tien ’s morgens vertrokken en een kleine twee uur later waren we in Kijkduin (zomaar in één keer goed gereden, dat gebeurt niet vaak). In partycentrum De Wildhoeve was een zaal gereserveerd, waar alle wandelaars even konden uitrusten van de rit er naar toe onder het genot van een kopje koffie. Reza stond met haar grote ogen rond te kijken en was toch wel onder de indruk van die drukte. Het ging allemaal heel goed; ze bleef verder rustig, maar hield ons wel in de gaten. Wat ons sowieso erg opviel was de rust tussen al die honden onderling. Relatief was het een kleine ruimte voor al die honden en hun baasjes bij elkaar, maar er was geen enkel opstootje. Wel enthousiaste honden die naar elkaar stonden te blaffen, maar dat was meer vanwege het plezier. We hebben verschillende mensen gesproken die zich afvroegen hoe het nu met Reza gaat en zich verwonderden over wat er nog zichtbaar is van het ongeluk op de reünie. Janneke, de dierenarts die Reza toen gehecht heeft, heeft dan ook erg goed werk geleverd.
Iets na twaalven zijn we in ongeveer een kwartiertje naar het strand gelopen. Reza wilde erg graag tussen de honden lopen die voor haar liepen en trok dan ook behoorlijk aan de riem. Toen we eenmaal in de duinen liepen ging ze steeds harder trekken, alsof ze het strand rook, terwijl ze daar waarschijnlijk nog nooit geweest is. En op het strand aangekomen ging ze helemaal uit haar dak. Elke hond die dichtbij of wat verder weg voorbij kwam rennen, was voor Reza aanleiding om een sprong te nemen of de sprint in te zetten. We durfden haar nog niet los te laten omdat ze dan wellicht ons kwijt zou raken in de grote groep. Maar Reza vond het helemaaaaaal niks: ze sprong hoog op, schudde met haar kop om haar halsband kwijt te raken, al joelend en gillend naar al die honden om haar heen, probeerde iedere keer weer weg te rennen, maar het mocht helaas niet baten. Wat een frustratie voor Reza moet dat even zijn geweest. Ze moest aan de lijn blijven tot ze wat rustiger was geworden. We zijn met haar een stuk over het strand gelopen op een rustig tempo, terwijl anderen er een wat stevigere pas in zetten. Daardoor werd de enorme groep van honden en mensen wat uit elkaar getrokken, werd het aantal honden in de buurt wat minder en werd Reza inderdaad wat rustiger. Na een tijdje waren we zover dat we het aandurfden en haakten we de riem los. Het duurde ongeveer twee tellen en toen sprintte Reza weg naar een paar honden die verderop aan het spelen waren. Samen rennen, beetje kibbelen (nu wel, terwijl er zo’n ruimte om ze heen is), hadden de honden veel plezier en de bazen niet minder. Reza kwam iedere keer weer terug om te kijken waar we waren (!) en even een goedkeuring te halen.


En dan zag ze weer een paar andere honden rennen en was weer weg. Ze genoot er met volle teugen van. Grotere honden is toch wel overweldigend, vind Reza, maar de kleine kun je lekker stangen. Erbij gaan staan en zodra het hondje verder wil naar z’n baasje, er blaffend voor springen en de weg versperren. Sommige hondjes blijven dan weer staan in de hoop dat Reza er mee op houdt of weg gaat, maar gister was er een Jack Russel die meteen “in de aanval” ging en Reza een snauw gaf. Dat was toch iets wat Reza niet gewend was: ze droop meteen af en kwam onze richting op lopen. Maar even verderop zag ze alweer wat anders interessants en ging daar weer achteraan.


Na een drie kwartier waren we inmiddels weer aangekomen bij het duin en ging Reza weer aan de lijn. We zijn toen terug gelopen naar het partycentrum en hebben daar nog een tijdje gezeten, met een drankje en een hapje. Jesse had al snel een vriendin gevonden in Bella en zat haar een hele tijd te aaien en te praten met de eigenaresse. Vandaag had hij het nog over Bella: hij vond haar zo mooi en zacht. Wel een stukje groter dan Reza, maar dat vond hij geen probleem. Toen we eenmaal alle meegenomen brokjes haaden uitgedeeld en zelf voorzien waren, zijn we rond vier uur weer huiswaarts gegaan. Reza is op de achterbank gaan liggen en heeft de hele weg liggen slapen. Toen we even moesten tanken werd ze wakker om te kijken waar Jesse en ik naar toe gingen. Eenmaal weer terug in de auto plofte ze meteen weer neer om pas thuis weer wakker te worden. Ook de rest van de avond heeft ze alleen maar liggen slapen, zo moe was ze van de dag. Volgend jaar weer, dat is wel duidelijk.

Regenboog-poep

maandag, 12 januari 2009

Op donderdag is ons kleine nichtje bij ons over de vloer en zij speelt dan natuurlijk met van alles en nog wat; ze is 2 jaar. Reza ligt dan veel op haar plaats. De kleine meid vindt Reza leuk en Reza vindt dat niet altijd even geweldig. Behalve natuurlijk als er een klein stukje kaas aan te pas komt, of een stukje cracker of brood. Zodra de kleine meid in haar kinderstoel zit weet Reza precies wat er gaat gebeuren en wat dat dan betekent. Smikkelen van de kruimels die “spontaan” in haar bekkie vallen.
Als wij dan met haar bezig zijn en onze aandacht niet bij Reza hebben, heeft Reza nogal eens de neiging om de aandacht naar zich toe te trekken. Bijvoorbeeld door kleine dingen van tafel te pakken, wat natuurlijk niet mag. Vervolgens gaat ze daar op het kleed op liggen knabbelen. En zo kon het dus gebeuren dat Reza een paar (!) stukjes wasco van tafel had gepikt en voordat we het in de gaten hadden, ze ook op gegeten had. Tja, dat moet er natuurlijk weer uit; Reza had de volgende dag regenboog-poep!

5 Jaar

donderdag, 1 januari 2009
Aan alle lezers de beste wensen voor het nieuwe jaar. Vandaag is Reza 5 jaar geworden en natuurlijk krijgt ze dan een cadeautje: een extra bot. Ze smult er van!