Archief voor juni, 2008

Bezoekje aan de dierenarts

zondag, 29 juni 2008

Afgelopen vrijdag is Reza naar de dierenarts geweest voor controle van de wond. Hij vond het toch nog wat dik eruit zien. Hij heeft Reza onderzocht, hartje geluisterd, temperatuur opgenomen, en wat zwaardere pijnstillers en antibiotica voorgeschreven. Verder zeer tevreden. Aankomende vrijdag gaan de hechtingen eruit. En dan maar hopen dat alles goed gaat en is. Het kan zijn dat de wond opnieuw moet worden schoon gemaakt en gehecht. Hopelijk is de huid goed vast gegroeid. We zullen zien. In ieder geval gaat het nog steeds de goede kant op, al heeft ze dan wat zwaardere medicijnen. Zoals je in het voorgaande filmpje kunt zien en horen is ze er erg vrolijk onder!

Je zoekt je eigen slaapplaats …

zaterdag, 28 juni 2008

… en als het baasje dan bezig is de was op te ruimen, ga je daar toch gewoon bovenop liggen. Schoon en zacht, wat wil je nog meer (nou, een wasmand waar ik in pas).

Voetballen

zaterdag, 28 juni 2008

Reza kan al aardig voetballen 😉 Het filmpje is gemaakt na het bezoek aan de dierenarts ter controle afgelopen vrijdag.

Het gaat goed

donderdag, 26 juni 2008

Reza begint alweer meer energie te krijgen. Gisteren en vandaag begon ze zowaar te spelen uit haarzelf. Ze duikt dan in elkaar met haar voorpoten plat op de grond en rent voor je weg. In huis, op het laminaat is ze zo aan de andere kant van de kamer en moet dan alle moeite doen om te remmen en niet ergens tegen aan te knallen (is tot nu toe nog helemaal niet gebeurd, maar je ziet aan d’r bewegingen dat ze er echt haar best voor moet doen). Ze wil het liefst buiten spelen natuurlijk, want daar heeft ze meer ruimte en grip op de grond. Ze gooit d’r speeltjes in de lucht en probeert ze dan weer zo snel mogelijk te pakken als ze op de grond vallen. Dan schudt ze ze flink door elkaar en gooit ze weer de lucht in of door de tuin. Prachtig gewoon. Binnenkort zullen we een filmpje van haar spel plaatsen. Vanmiddag in de tuin draaide ze drie rondjes om d’r as en stond weer uitdagend voor me om te spelen. Ze is zo’n geweldige meid. We zijn helemaal verliefd. Maar het kost toch allemaal wat veel: zo’n spelletje is maar van korte duur. De narcose en de oververhitting zijn nog niet helemaal verwerkt. Dat maakt ook niet uit: rust helpt en het herstel van Reza gaat voorspoedig.
De afgelopen twee dagen had ze wat minder zin in d’r brokken ’s ochtends. Met de nodige moeite en hulp (die moet je natuurlijk gebruiken als hond zijnde, want dan word je gevoerd!) eet ze haar brokjes uiteindelijk wel op. Maar het duurt langer dan normaal. Ze wil eigenlijk helemaal niet dat we dan de keuken uit gaan.

Hieronder staan nog een paar foto’s van de reünie van vóór het ongeluk. Lekker rennen over het grote veld. Dat was één van de dingen waar we zo naar uit keken. Met dank aan Mieke en Theo de Klein voor het maken van en toestemming geven voor het gebruik van de foto’s.

Vooruitgang

maandag, 23 juni 2008

Reza slaapt en droomt veel. Ze kwispelt in haar slaap, piept, trilt met haar bekkie en haar pootjes bewegen mee. Je zou bijna denken dat ze het een en ander aan het verwerken is en misschien is dat ook wel zo. Ze begint langzaamaan ook weer wat actiever te worden en neemt geen genoegen met een wandelingetje naar de overkant van de straat. Ze wil per se verder, d’r normale wandeling maken. Ze is echt sterk! En dat komt ook haar genezing en herstel ten goede.
Ze eet en drinkt inmiddels weer normaal en de bank is zeker ’s avonds haar favoriete slaap plaatsje. Ze stapt er gewoon op. Eraf gaat nog wat moeilijker, want dan strekt de huid zich en dat voelt ze toch nog. Zo nu en dan piept ze er dan ook bij. Vandaag was ze duidelijk een stuk meer ontspannen dan gisteren. Ze ligt nu zelfs op de flank waar de wond zit! Je zou toch denken dat dat heel erg zeer deed, maar blijkbaar niet. Zo nu en dan likt ze aan de wond, omdat het plotseling een beetje jeukt. Dat proberen we natuurlijk te voorkomen en ’s nachts heeft Reza dan ook een t-shirt aan. Dat zit nog niet helemaal optimaal, want ze heeft maar een klein lijfje. Daar moeten we nog wat op verzinnen. Het likken zal erger worden de komende tijd, omdat de wond dan meer en meer geneest en dat jeukt dan ook steeds meer.

Vanmorgen belde Mirjam van GINN, ze wilde graag ’s middags langs komen, op ziekenbezoek, om te kijken hoe het met Reza ging. Maar natuurlijk kon dat! Wat leuk! Mirjam had een enorm bot voor Reza meegebracht: “Van de Stichting voor het leed!” Reza begon er meteen aan te kluiven. Een half uurtje heeft ze er echt van liggen genieten, maar toen was ze weer moe. We hebben een tijd lang zitten praten en Reza vond Mirjam ook erg leuk. Alsof ze haar wilde bedanken voor het bot klom Reza bij Mirjam op schoot, lekker hangend op haar buik. Ze hield het niet lang vol, maar het laat wel zien hoe goed het met Reza gaat. Ze wordt weer zekerder van zich zelf.

Met ons gaat het ook weer een stukje beter. Het is goed om te zien hoe het vooruit gaat met Reza. Het beeld van Reza in paniek en de wond blijft akelig. Dat zal nog wel even duren, maar het houdt ons niet tegen om er volgend jaar weer bij te zijn. Zodra de datum bekend is, zetten we die in de agenda vast.

Iedereen bedankt

zondag, 22 juni 2008

Iedereen heel, heel erg bedankt voor de opvang van Reza en onszelf en voor de belangstelling die iedereen toonde voor Reza. Met name willen we Janneke en haar assistentes van Dierenartsenpraktijk Vorstenbosch bedanken voor hoe zij Reza hebben opgevangen. Reza is door hen direct onder zeil gebracht en weer opgelapt. Janneke heeft ons zelfs haar telefoonnummer gegeven voor als we nog met vragen zaten. En dat alles kosteloos …
Ook Anneke en Petra van GINN willen we even noemen vanwege hun betrokkenheid. We zijn zojuist zelfs even door Anneke gebeld om te vragen hoe het gaat met Reza. Ook alle andere mensen die ons bijgestaan hebben met steun en adviezen, heel erg bedankt. Onze zoon van 6,5 jaar oud op wie het allemaal wel heel erg veel indruk heeft gemaakt, is ook van alle kanten opgevangen en verwend. Ook daar bedankt voor.
En van Reza krijgt iedereen een hele dikke lik over de neus 😉

Windhonden reünie GINN 2008

zondag, 22 juni 2008

Gistermiddag kwamen we om half twee in Amersfoort aan op een groot sportterrein, waar Hondenvereniging Amersfoort is gehuisvest, voor de jaarlijkse reünie van GINN. Er liep een enorm aantal honden rond, waarvan een groot aantal natuurlijk van het windhonden-type was. Reza keek haar ogen uit en wij ook. We hebben eerst even een praatje gemaakt met Anneke, de consulente waar we het intake gesprek mee hebben gehad voordat we Reza konden adopteren. Daarna zijn we op zoek gegaan naar Petra, door wie Reza was opgevangen voordat ze bij ons kwam. Haar hond en Reza, die toch een paar maanden hebben samen geleefd, leken elkaar niet echt meer te herkennen en snuffelden wat aan elkaar. Daarna zijn we naar het afgesloten deel van het terrein gegaan, waar alle honden los achter elkaar aan konden rennen (en dat ook deden, natuurlijk). Toen we door het poortje kwamen stond Reza al te kijken waar ze naar toe zou gaan, achter welke hond ze aan zou gaan. Zodra ze los mocht sprintte ze er vandoor. Met hoge snelheid rende ze naar de overkant van het terrein. Ze was op zoek naar een speelkameraadje om te rennen. Die was natuurlijk zo gevonden en samen gingen ze er vandoor. Helaas kijken honden niet altijd waar ze lopen en deze keer werd een kind van een jaar of vier daar de dupe van. Het meisje maakte een aardige smak, maar gelukkig was het meer de schrik waarvan ze moest huilen. Tussen het rennen door moest er toch ook even op adem gekomen worden, zoals je hieronder op foto kunt zien. Reza’s tong hangt al aardig naar buiten.

Daarna ging het weer verder en helaas begon de ellende toen: Reza schoot langs een andere aangelijnde hond. De lijn was zo’n uitloopriem, zo’n rollijn met een dun koord. Heb je dat zelf wel eens langs je blote been voelen gaan of door je hand omdat je hond een sprintje trok? Doet zeer, he? Zo’n lijn ging over Reza’s rug terwijl ze met volle vaart voorbij kwam. Een lap vel van ongeveer 15 bij 20 centimeter werd losgetrokken van haar flank. Reza raakte volledig in paniek en begon te gillen. Net als omstanders die in de buurt waren en het zagen. De meeste mensen, en ikzelf ook, dachten in eerste instantie dat het door een beet van een andere hond kwam, maar een paar mensen hadden het zien gebeuren. Toen ik bij Reza aankwam zag ik pas goed wat er aan de hand was, brrr. Het zag er echt akelig uit. Reza kalmeerde toen ik bij haar was direct; ik heb haar opgetild en ben naar de dierenarts gelopen met Reza in de armen. Daar werd ze direct onder zeil gebracht en heeft de dierenarts zo’n 16 hechtingen aangebracht. Het duurde erg lang (voor mijn gevoel) voordat Reza weer wakker werd. D’r temperatuur was inmiddels door het rennen en de stress gestegen naar net onder de 42 graden, dus moest ze worden gekoeld met natte doeken en ijs. Anneke liet wat spiritus tussen de kussentjes lopen om het koelen te versnellen. Langzaamaan kwam Reza weer bij en zakte ook haar temperatuur weer. Toen we weer naar buiten gingen na zo’n twee uur kon Reza absoluut nog niet op haar poten staan, maar reageerde wel op de vraag: “Ga je mee?!” Ze probeerde haar koppie dan op te tillen en haar pootjes wat onder haar te schuiven om te gaan staan, maar verder kwam ze nog niet. We hebben haar opgetild en naar de auto gebracht en zijn naar huis gegaan. In de auto onderweg hebben we nog onderstaande foto gemaakt, waar de hechtingen goed op te zien zijn.


Thuis gekomen is Reza lekker verder gaan slapen om bij te komen van de dag. Haar temperatuur was inmiddels gedaald naar 38,4 (echt handig: airco in de auto, al moet je natuurlijk weer voor onderkoeling waken). Na een tijdje heeft ze buiten een grote plas gedaan. Ze hield ons de hele tijd in de gaten en wilde niet alleen gelaten worden. Ze kon maar met moeite lopen, maar deed het toch, Ze had duidelijk nog erg veel pijn en na overleg met de dierenarts (echt geweldig hoe Janneke voor haar gezorgd heeft) hebben we haar een extra pijnstiller gegeven. De nacht heeft ze lekker bij ons op de slaapkamer doorgebracht met een t-shirt aan tegen het likken.

Voor degenen met een sterke maag en willen zien wat voor schade de rollijn heeft aangericht kan men op deze link klikken.

Lange hond

donderdag, 19 juni 2008

We horen wel eens iets over lange honden …. bijna net zolang als het bazinnetje.

Lekker rennen

dinsdag, 17 juni 2008

Aan de bosrand zijn hier twee velden waar Reza heerlijk zou kunnen rennen als ze los is. Helaas voor Reza hebben we haar alleen nog maar op het trainings- of speelveld los gelaten. Daar kan ze maar even een korte sprint trekken en is dan alweer aan de overkant.
Vanochtend moest het er maar van komen… Ik ben met Reza naar het grote veld aan de bosrand gegaan en aldaar stond er midden op het veld een man met 3 grote Duitse herders. Eentje heel oud, eentje loops en ‘dus’ aan de riem en eentje los. Deze laatste vond Reza dan ook interessant en kwam meteen naar haar toe. Ik had al gezien dat er verder geen andere mensen en dieren waren en dan blijft Reza wel in de buurt. Ik kon echter de lijn niet meer van Reza’s halsband loshaken en liet ze even begaan. Reza was duidelijk onder de indruk van deze joekel, maar bleef staan. Na enig gesnuffel over en weer kon ik inmiddels Reza losmaken en begon het machtige schouwspel. Allemachtig, wat heeft Reza een snelheid! Ze speelde duidelijk een spelletje en liet de herder, die toch ook een aardige snelheid had, dichterbij komen, om er vervolgens weer met een sprint vandoor te gaan en dan weer opnieuw. Heerlijk om haar zo bezig te zien! Reza bleef aan het draven, rennen, sprinten en spelen. De Duitse herder probeerde de bochten af te snijden, maar het hielp allemaal niets. Reza was te snel voor hem 😀 Ze genoot er echt van, maar was de rest van de ochtend helemaal moe. Toen het bazinnetje naar beneden kwam, tilde Reza alleen haar ooglid op en ging weer verder slapen
We kijken met spanning uit naar de reünie aankomende zaterdag in Amersfoort: daar kan ze ook helemaal los gaan, al zal Reza het daar niet winnen 😉

Een knuffel van Reza

vrijdag, 13 juni 2008

Als Reza zin in een knuffel heeft, dan zorgt ze dat ze die krijgt. Ze kruipt bij je op schoot (hangend met d’r borst op je benen en haar voeten op de grond) en als het niet goed genoeg is of je probeert haar toch te negeren dan klimt ze nog verder tegen je op. Ze probeert dan haar poten op je schouders te leggen, maar daarbij ziet ze de breedte over het hoofd. Ze krapt dan nog wel eens over je kin of in je nek. Maar ze weet precies wat ze wilt, al doet ze dan heel onderdanig met haar oortjes plat in haar nek 😉

Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: Reza is een schat van een hond!