Jaarfeest GFNL

23 april 2011

Afgelopen zaterdag was het tweede jaarfeest van Greyhound Friends NL. Hannah ging natuurlijk ook mee. Reza liep al snel los, te kijken bij de kraampjes om te zien of er wat te halen viel. Aangezien het hele terrein afgezet was dachten we dat we Hannah na een tijdje ook wel los konden laten lopen. Ze ging lekker aan de wandel, maar hield ons toch ook in de gaten. Ze kwam zelfs naar ons terug als we haar riepen. Heel knap dus  na vier weken al. Reza en Hannah speelden met andere honden, maar zeker ook met elkaar. Op onderstaand filmpje zijn ze zelfs samen in het water aan het spelen. Reza probeert de baas uit te hangen, zoals ze altijd doet. Spelen met veel lawaai en proberen de ander tegen te houden

Lekker spelen in de tuin

4 april 2011

Hannah is nu ruim twee weken bij ons en het gaat elke dag een stukje beter. Soms legt ze d’r koppie op schoot, maar als je iets te abrupt beweegt dan schrikt ze weer. Ze houdt ons erg goed in de gaten met wat we aan het doen zijn. Met Reza samen gaat het ook steeds beter en als Reza iets te wild doet met het spelen, dan laat Hannah dat ook weten. Hieronder een filmpje van vijf minuten, vorig weekeinde gemaakt.

Saampjes

26 maart 2011

Hannah is nu al een weekje bij ons en het gaat geweldig. Ze is nog wel een beetje angstig en schrikt van plotselinge geluiden. Maar wat wil je: vorige week maandag weg gehaald uit een stresserige situatie en zomaar ergens anders geplaatst. Daar een aanvaring gehad met een andere hond en daarna weer naar een ander adres. Ze zoekt naar een uitgang. De eerste dag ging ze heen en weer lopen tussen voordeur en tuin, dus dat hebben we maar gestopt. In het begin piepte ze zo nu en dan, maar niet ernstig.  De eerste twee nachten hebben Nathalie en ik elkaar afgewisseld met beneden slapen. De derde nacht bleven Reza en Hannah alleen beneden. Rond een uur of zes moesten we even naar beneden omdat er rond gelopen werd. Maar dat was dan ook alles. Hannah heeft behoefte aan lichamelijk contact, maar Reza wil dat niet altijd en soms bromt ze dan even. Reza wil wel met Hannah spelen en samen lopen ze dan door de kamer, terwijl Reza Hannah dan uitdaagt en haar hoofd en nek probeert vast te pakken, al brommend op haar manier. Ze speelt altijd luidruchtig en dat snappen andere honden niet zo. Die denken meteen dat Reza heel wat wil, terwijl het alleen maar goed bedoeld is. Reza is een voorbeeld voor Hannah. Reza en ik knuffelen ’s morgens altijd even samen op de bank. Ze ligt dan met haar voorpoten op m’n schouders en met haar achterpoten nog op de grond. Hannah is nu zo ver dat ze ook met haar voorpoten tussen mijn benen op de bank komt staan om geaaid te worden. En als Reza daar al hangt, komt Hannah naast me op de bank zitten. Helemaal geweldig gaat het met het eten: de bakken met brokken staan naast elkaar in een standaard en ze staan ook naast elkaar te eten. Zonder gebrom of gesnauw en netjes op elkaar te wachten, zodat ze daarna elkaars bak kunnen schoonmaken. Van de week kwam m’n schoonzus op bezoek. Nathalie had de bel niet gehoord en dus maakte ze zelf de deur maar even open. Geen probleem natuurlijk, maar Hanaah dacht: “Wegwezen!” … en glipte de deur uit, los…. Bij de auto’s bleef ze staan twijfelen, terwijl Nathalie haar uitnodigde om terug te komen. Toen Reza er maar bijgehaald en prompt kwam Hannah terug. Natuurlijk helemaal de hemel ingeprezen, maar je schrikt je dan toch wel even een hartverzakking. Reza is een soort van therapie hond aan het worden voor Hannah. Op onderstaande foto heeft Reza haar staart wel omhoog, maar ze stond net iets te dicht op de koelkast en had het te druk met eten om d’r staart naar beneden te doen…

Gezinsuitbreiding

22 maart 2011

Al een tijdje liepen we er serieus over te denken om er een hond bij te nemen. Eigenlijk al vrij snel nadat we Reza kregen wisten we al dat één zo’n superhond niet genoeg was. Maar de omstandigheden waren zo dat we vonden dat het nog niet kon. Maar sinds een paar maanden kon het wel en zijn we op zoek gegaan. Op het ineternet struinend kom je dan heel wat tegen, maar nergens echt een klik. Wel hier en daar geïnformeerd ook bij Greyhound in Nood, maar toch, het zat er nog niet in.Via Greyhound Friends zagen we een naar ons idee geschikte hond, maar deze bleek al gereserveerd en de adoptie was al bijna rond. Helaas, dat ging dus niet door. Totdat we op 12 maart werden benaderd door Greyhound Friends (GFNL): ze zochten met spoed een opvanggezin, maar nog liever een adoptie adres voor een Galgo teefje. De honden moesten bij het huidige adoptie adres weg, want daar kon het vrouwtje niet langer voor ze zorgen. Twee van drie moesten er snel weg; de derde kon wel eens een probleem worden vanwege de grootte. De eerste van de twee was al snel geplaatst in een opvanggezin. Maar de tweede nog niet; zij kwam ook niet bij GFNL vandaan, dus moest dat eerst met de andere opvangorganisatie geregeld worden. Gelukkig ging de overdracht snel en kon ze worden opgevangen door GFNL. We kregen foto’s toegestuurd en waren eigenlijk meteen verliefd. Hannah heet ze, wat een scheetje. Ze heeft enorme oren (tenminste, vergeleken met Reza) en kan ze ook nog recht op zetten. Haar wilde we even in het echt zien, dus moest er snel wat geregeld worden om te gaan kijken en kennis te maken. Gelukkig kon ik dat makkelijk met m’n werk regelen: de 16e gingen we op bezoek. Hannah zag er erg angstig en timide uit. Er was al verteld dat ze een kleine aanvaring had gehad met een andere hond uit het opvanggezin en daardoor twee wondjes had opgelopen. Maar ze was er ook erg door geschrokken en van slag. Voor ons geen probleem: Reza heeft vorig jaar in korte tijd twee aanvaringen gehad en nog steeds deinst ze terug als er grotere honden aankomen. Hannah had de dag er voor juist de andere honden lopen uitdagen, dus dat zou wel weer goed komen. D’r vacht was wel erg kaal en dat baarde een beetje zorgen. De dierenarts van GFNL wijtte het echter aan de stress bij de vorige eigenaar. Voorschrift: RRR. Rust, Reinheid en Regelmaat. Komt ook goed.

Donderdag 17 maart hebben we aan GFNL laten weten dat we Hannah graag wilden adopteren. En zaterdag de 19e hebben we Hannah opgehaald. Met z’n vieren in de auto; Reza ging natuurlijk weer mee, net als met de kennismaking. Alle honden liepen lekker in de tuin te ravotten met elkaar en Hannah was weer helemaal bij gedraaid. ’s Avonds om half zeven waren weer thuis: de gezinsuitbreiding is voltooid!

Rennen!

12 maart 2011

Vanmorgen tijdens de wandeling namen we eens een andere route: door het weiland van de boer… Hier langs het kanaal is er alleen aan het begin van de route een oversteek over de sloot en anders moet je eerst een paar kilometer lopen, maar dan loop je netjes over het fiets- en voetgangerspad. Ze loopt daar altijd los en blijft goed in de buurt. Maar als ze loopt te snuffelen kan het soms zijn dat ze een eindje moet sprinten. Soms denken we wel dat ze expres wat langer achter blijft om naar je toe te kunnen rennen. Die lange route van een paar kilometer nemen we vaker, maar vandaag dus een kortere en dan dwars door de weilanden heen. Zodra Reza zo’n grasvlakte ziet gaat ze stil staan en speurt het weiland af. Als ze iets ziet gaat het pootje omhoog. Dat “iets” kan vanalles zijn: een graspol die er wat ruiger en anders van kleur uit ziet dan de rest, maar ook een plastic zakje dat voort geblazen wordt door de wind. En natuurlijk kan het ook een ander levend wezen zijn. We gingen het weiland op, maar dat was in de afgelopen dagen bemest. Er liepen dunne giersporen over het gras. Gelukkig konden we er langs op lopen aan de rand van het gras en na een tiental meter onder een lijn door naar het naast gelegen weiland. Ze stond weer stil en d’r poot ging omhoog. In de verte had ik de kraaien al zien zitten. Als een pijl uit een boog ging ze er op af. Ze moest echt nog een heel eind en die kraaien hadden haar allang gezien. De laatste tijd toont ze vaker interesse voor kraaien, maar nog nooit is ze er echt naar toe gegaan. Misschien omdat ze nu in de wei zaten, ging ze er op af. In d’r spurt boog ze naar links naar de kraai die het langst durfde te blijven zitten en toen die ook op vloog kwam ze weer in volle vaart terug. Hijgend en stomend kwam ze naast me staan, me aankijkend alsof ze wilde zeggen: “Heb ik goed gedaan, he?”. Het blijft een machtig gezicht om haar zo keihard te zien lopen en Reza vindt het ook heerlijk om te doen.

Slapen…

11 maart 2011

Reza ligt elke avond onder een lekker dekentje, zodat ze het niet koud hoeft te hebben. Ze houdt er van om weg te kruipen in een holletje en zo in een diepe slaap te vallen;-)

Of je neus in een lekkere warme badjas te steken is ook fijn. Ze houdt van fysiek contact. Ze kruipt soms echt naar je toe als ze ook op de bank ligt en niet al half op je ligt. Ze legt haar poten op schoot en d’r koppie tegen je aan…

Vakantie Denemarken

6 februari 2011

Er heeft een tijd tussen gezeten maar nu toch weer een nieuw foto bericht. We zijn afgelopen zomer op vakantie geweest naar Denemarken; net veertig kilometer over de grens met Duitsland. Wat een prachtige omgeving! Veel weidse vergezichten en erg rustig op de weg. De weg er naar toe was wat minder, daar de snelweg dicht stond en door wegwerkzaamheden we een heel lang stuk maar zeventig konden rijden. Uiteindelijk hebben we over de zeshonderd kilometer ruim tien uur gereden. Maar goed, dat mocht de pret niet drukken. Reza vond het allemaal best en lag lekker op de bank te pitten bij Jesse op schoot. We hebben ons prima vermaakt en in en om het huisje hadden we heel veel ruimte. Reza kon er gewoon los lopen (mocht natuurlijk niet), want we ons huisje grenste precies aan een enorm weiland. Natuurlijk altijd eerst even kijken of er iets te spotten viel, maar we hebben nooit iets gezien waarom Reza binnen moest blijven.

Ook aan het strand kon ze zich prima vermaken en ze is zelfs een keer de zee in gesprongen achter een andere hond aan. Dat was even schrikken voor haar, die rare smaak.

Het vrouwtje moest vooral wel in de buurt blijven. “Kom nou terug …”

 

 Reza had haar eigen steiger, waardoor ze toch wat verder de zee op kon.

En nadat iedereen weer terug is, is het goed bakken in de zon. Lekker opdrogen en dan naar huis.

De bank is net hoog genoeg. “Mag ik alsjeblieft een stukje kaas? … Please?!

D’r favoriete hobby. Zolang iedereen in de buurt is, kan ze gewoon lekker rustig op een plekkie liggen. Pootjes gekruist en de baasjes zullen het wel laten merken als er iets van haar verwacht wordt.

Zoek dat maar eens op 😉

Zonnen en slapen, zolang zij in de buurt is, is alles goed. Maar als het baasje een geluidje maakt, is ze er meteen weer bij.

Samen op de uitkijk, maar aan haar koppie zie je dat ze dichterbij het vrouwtje wil zijn.

Jaarfeest Greyhound Friends

30 april 2010

Afgelopen zondag, 25 april, was het eerste jaarfeest van stichting Greyhound Friends. Aan de Geffenseplas in Oss was er weer een gezellig samenzijn van mens en hond. Het weer was geweldig: een lekkere temperatuur en redelijk zonnig. Toen we daar aankwamen bekeek Reza de drukte met enige reserve en bleef bij ons in de buurt. Ruimte genoeg en ze liep los, dus ze kon alle kanten op, maar toch bleef ze even bij ons.


Toen we wat verder richting het water en de open ruimte gingen probeerde ze toch andere honden ook een beetje uit te dagen. Ze dook door haar voorpoten en en begon te blaffen en sprong dan weer snel op. Ze was duidelijk nog wat nerveus. Als ze andere honden zag rennen ging ze helemaal gespitst staan kijken en wilde er eigenlijk wel naar toe.  Dat heeft een tijdje geduurd en ze ging steeds verder en dichterbij. Uiteindelijk overwon ze zichzelf en begon ze samen met een reu te rennen langs en de waterkant. Als ze wat verder weg waren hield Reza zich in, zodat ze niet meer voorop liep. Haar maatje sprintte door en dat was voor Reza natuurlijk een uitnodiging om er toch weer vol achteraan te gaan. Een heerlijk gezicht dat ze weer zo vrij aan het spelen was.  Er waren ook een paar kinderen in het water aan het spelen met hun hond (een kruising border collie met iets kleins). Dat hondje had alleen maar aandacht voor de stok die door de kinderen werd weggegooid. En als de kinderen dat niet deden, legde het hondje de tak gewoon bij iemand anders neer en ging vragend staan kijken zoals een border collie dat doet. Beetje doorgezakt door de voorpoten op elke beweging reagerend en naar je gezicht kijkend. Maar andere honden vonden die weggeworpen tak of dat het hondje er achteraan ging ook heel leuk om achteraan te gaan. Reza is dan zo vervelend om blaffend en springend voor het hondje te gaan staan, zodat deze eigenlijk niet meer verder kan. Het hondje liet zich er niet echt door afleiden en ging alleen maar wat langzamer naar z’n stok. Uiteindelijk kreeg hij de stok toch altijd te pakken. Dat Reza voor het hondje ging staan springen en doen betekende dus dat ze in het water was. Niet alleen vanwege dit hondje, maar ook met een paar andere honden rende Reza door het water. Ze was echt helemaal blij (en wij ook) en telkens rende het groepje honden het water in en weer uit en dan weer de verhoging in een vloeiende lijn op springend zonder enige moeite. Maar telkens als ze voorop liep hield Reza zich in, zodat een ander de leiding overnam. Of ze draaide zich om vlak nadat ze de kant op gesprongen was om maar vooral niet achterna gezeten te worden. Blijkbaar vindt ze dat toch nog erg spannend. Ook als haar eigen manier van uitdagen door een andere hond wordt nagedaan bij haar, vindt ze dat maar niks. Een andere greyhound of galgo stond op een gegeven moment door de voorpoten gezakt tegen Reza te blaffen en een beetje op en neer te springen. Als Reza zo doet en die ander reageert niet (zoals eerder ook de kruising border collie niet deed) dan begint ze ook in de nek van de ander te blaffen en te duwen om die ander toch maar in beweging te krijgen. Nu ze zelf werd uitgedaagd stond ze alleen maar stil met haar staart naar beneden. In haar hele lichaamshouding zag je dat ze het maar niks vond en wilde dat het stopte. Gelukkig duurde het niet zo lang en kon ze weer verder spelen met het groepje honden langs de waterkant. Na een tijdje zijn we even op het terras gaan zitten en kan Reza bijkomen. Van al dat water was ze helemaal koud geworden en ze lag dan ook te rillen als een rietje. We hebben haar maar de deken omgeslagen (net als in Emmen na haar eerste duik) en zo heeft ze zich in ieder geval een beetje kunnen opwarmen. De zon was toen helaas al verdwenen achter de wolken.

Maar na een tijdje hielp de deken ook niet meer en ging Reza toch maar weer rond lopen. Ruim na vier uur ’s middags, toen de happening toch al ten einde was zijn we naar huis gegaan. Reza was echt helemaal op en doodmoe. Na haar bakje brokken is ze in haar mandje gekropen en is ze er ook niet uit gekomen. Ze hoefde zelfs niet op de bank bij ons te liggen. En zelfs de dromen die we toch eigenlijk wel verwacht hadden, bleven uit. Ze kon gewoon niet meer … Op de foto hieronder slaapt een andere, net zo uitgeputte hond op het kleedje van Reza. Ze reageerde zelfs niet meer op haar baasjes toen die haar riepen.

Het was dus zeer zeker een geslaagde dag en uit de berichten van de website van Greyhound Friends was deze eerste bijeenkomst ook voor hen zeer geslaagd met de nodige extra inkomsten en plaatsingen.

Nathalie, Jesse en Reza zijn ook nog even langs de kraampjes geweest. Hieronder kwamen ze gedrieën als een team terug lopen. Grappig om te zien hoe Reza precies in het midden loopt, op precies de juiste hoogte.

De roedel weer compleet

24 april 2010

Jesse is van woensdag tot vrijdag op kamp geweest met school. Reza vond dat maar gek; ze miste hem duidelijk. Als ze buiten kinderstemmen hoorde dan lag ze te luisteren en als ze kinderen in de verte zag lopen, spitste ze haar oren en keek of ze Jesse zag aankomen. Ze is ook op Jesse’s bed gaan liggen op donderdagochtend en heeft daar een tijdje liggen slapen. Misschien omdat het lekker lag en ze de ruimte had, maar ze kon daar ook lekker Jesse’s luchtje snuiven. Toen Jesse weer terug kwam werd ze helemaal blij; de roedel was weer compleet. Het is dan niet zo dat ze de hele tijd achter hem aan blijft lopen,maar je merkt het in kleine dingen. Ze heeft meer aandacht voor Jesse en andersom ook. ’s Avonds is ze lekker bij hem op bed gaan liggen, met haar kop op z’n rug. Zo kon Jesse tenminste niet weg zonder dat zij het in de gaten had…

Ziek

23 april 2010

Reza heeft een week of twee geleden een bot gekregen waar ze lekker op kon knagen. Zo’n verse, ingepakt in vacuüm plastic. Op een gegeven moment had ze er zelfs een stuk (zo’n halve knobbel) vanaf gekregen en opgegeten. Maar dat bot was toch niet zo’n succes. Ze is er een week ziek van geweest. Vooral nadat ze dat stuk eraf had gehaald en doorgeslikt kreeg ze last van diarree en moest ze op een gegeven moment ook overgeven. Nadat er een slijmbal uitgepoept was, werd haar ontlasting pas weer normaal. Maar in de tussenliggende dagen was ze lusteloos en wilde ze eigenlijk alleen maar slapen. Ze voelde zich duidelijk niet lekker. Met rijst en een beetje kruiden-bouillon kreeg ze in ieder geval weer wat binnen. Dat ze er echt last van had, bleek ook wel doordat ze me kwam halen, om twee uur ’s nachts, om even een blokje om te gaan. Ze komt anders in de nacht nooit naar boven, dus er was echt wat aan de hand. En om half vijf weer … Je moet wat over hebben voor je kind.
Gelukkig voelt ze zich alweer helemaal beter en is alles weer normaal en dat is op de foto wel te zien.